23 september 2015

Dam tot Damloop (2015)

Het zit erop. Voor het eerst in mijn leven liep ik dit jaar de Dam tot Damloop. Op mijn halve marathon na, was dit de verste afstand voor mij die ik heb gerend. Het ging dan ook niet vanzelf, maar toch ben ik trots dat ik het weer heb gehaald! En ik heb Genoten met een hoofdletter G.

De nacht voor de Dam tot Damloop had ik vrijwel niet geslapen. Mijn vriend was ziek geworden en ik voelde me zelf ook beroerd. Of dit door een bacterie of door de zenuwen kwam durf ik niet te zeggen, maar helemaal fit voelde ik me niet. Na de hele nacht gestaard te hebben naar het plafond, was ik blij dat ik uit bed mocht. Ik probeerde zo lang mogelijk in bed te blijven liggen, zodat ik het ontbijten uit kon stellen waardoor ik dan weer pas na mijn run zou hoeven lunchen. Dat eten rond een wedstrijd blijft toch altijd een ding hoor. Anyway, ik sprong om 09:00 uur heel blij mijn bed uit en had er super veel zin in! Ondanks de gebroken nacht, had ik super veel energie en ging ik, tot ergernis van mijn vriend, springend door het huis. Ik had alles al klaargelegd, dus voordat ik het wist was ik er al klaar voor. Het enige wat nog miste waren veiligheidsspelden om mijn startnummer vast te maken. Nog even snel naar de supermarkt en dan ben ik klaar. Helaas waren ze daar uitverkocht (goh) en dus moest ik een andere oplossing zoeken. Iedereen die ik kende die ook ging een berichtje gestuurd, maar helaas had niemand deze stomme speldjes bij zich. Dan zie ik het daar wel. Op naar de trein in Almere waar ik met een vriend had afgesproken die ook meedeed. Wij deden mee met Engry in business, het bedrijf waar mijn lieve vriendin Leana werkt en waar ik zomaar ook mee mocht doen! Super lief natuurlijk en vooral ook heel erg gezellig.

Dam tot Damloop

Om 11:00 uur hadden wij afgesproken op Amsterdam Centraal en alles verliep eigenlijk heel erg voorspoedig! De trein was al overladen vol met alle lopers en eenmaal aangekomen in Amsterdam was het eerder een uitzondering als je geen loper ertussen zag. Jurgen (die vriend waarmee ik was) en ik liepen direct naar de kledinginname en gaven onze tas af. Wat is dat goed geregeld trouwens. Alles is zo duidelijk en goed bereikbaar. We zochten de anderen op, aten een banaan, maakten een groepsfoto en liepen vervolgens richting de start. Ook leuk dat mijn oude buurjongen ook in het team zat! Zo hadden we echt een leuke groep met z’n alle. Er hing een goede sfeer en alles was heel relaxed. Leana en ik spraken af om een beetje bij elkaar te blijven aangezien wij ongeveer wel hetzelfde tempo rennen. Na een warming up waren we er allemaal klaar voor en klonk het startschot.

0-5 KM

Ik was redelijk bang voor DE tunnel. Ik had er veel horror verhalen over gehoord en moest erg oppassen (klinkt wel heel eng zo hè?). Maar dit viel me 100% mee! Leana en ik hadden sowieso afgesproken om gewoon rustig te starten en desnoods daarna nog wat te versnellen. Ik had geen last van warmte in de tunnel en ook niet van de drukte. Het was net alsof je gewoon buiten liep! Met nog een gezellige drumband binnen waren we voordat ik het wist de tunnel alweer uit. Wel kreeg ik al meteen een steek. Oh nee hè, als ik dit maar niet de hele weg blijf houden. Maar gelukkig verdween dit na 3 km en vanaf toen kon ik echt genieten. We liepen een lekker tempo samen, het weer was perfect, de sfeer was goed en de mensen waren gezellig. Kortom, de eerste 5 km vlogen gewoon voorbij.

12006249_1634947216753658_785736057631917409_n

5-10 KM

Mijn moeder zou samen met haar vriend rond de 7 km gaan staan, dus ik was vooral aan het focussen op dat punt. Ik was aan het aftellen naar deze kilometers, maar eenmaal bij de 7 km zag ik haar nergens. Hmmm.. rustig blijven doorrennen en rustig om mij heen kijken, want er stonden zoveel mensen langs de kant! Eenmaal bij de 8 km zag ik haar al staan! Ik riep keihard: MAAAAAAAMMMMMM!!! En zwaaide heel hard haha. Daar maakte zij een paar mooie foto’s, gaf ik een high five en renden weer lekker door. Leana en ik waren nog steeds samen en zaten nog steeds lekker in het tempo. Ik zag de eerste mensen al beginnen met lopen en was vooral trots dat ik deze mensen voorbij kon rennen. Nog geen moment hadden wij gelopen en voordat we het wisten hadden we de 10 km gehaald. Ik moet zeggen dat het aantal supporters me wel een beetje tegenviel. Er stonden wel veel mensen, maar er waren ook wel stukken waar bijna niemand stond en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Maar dat ik met Leana was maakte een hoop goed. Wat vooral fijn was, was dat wij elkaar erop wezen als we te hard of te langzaam gingen. We zorgden ervoor dat we op een constant tempo bleven lopen en elkaar bleven motiveren.

10-16 KM 

Na de 10 km kreeg ik het wel wat zwaarder. Ik voelde mijn benen een beetje moe worden, maar door de aanmoedigingen kon ik nog redelijk goed doorrennen. Bij de 12 km kreeg ik het echter heel zwaar en wist ik niet hoe ik mezelf nog vooruit moest krijgen. Leana daarentegen was nog vol energie en probeerde mij echt op te lappen om door te gaan. Stoppen wilde ik niet dus we renden op een rustig tempo verder. Ik moest wel echt moeite doen hier om nog vooruit te komen en hoewel Leana tegen mij bleef praten, zei ik nog vrij weinig terug. Bij de 14 km kreeg ik ook nog echt last van mijn knie en wist ik gewoon dat ik niet meer een eindsprint kon maken en zei ik tegen Leana dat zij anders maar moest gaan. Ik zag dat ik haar tegen hield en hoewel ze mij heel erg meetrok, wilde ik haar die goede tijd ook gunnen. Die laatste 2 km kon ik wel alleen. Echt alleen was ik trouwens niet want daar stonden ineens bossen met mensen en met al die andere lopers was het ook heel leuk. Ik zag een aantal mensen lopen, sommige werden vooruit geduwd door een mede loper en sommige beten hun kaken stijf op elkaar. Dat ik het niet als enigste zwaar had, was duidelijk. Alles deed letterlijk pijn in mijn lichaam. Mijn benen, mijn heup, mijn knie en mijn rug. Maar ik moest door. Strompelend ging ik naar de finish (maar ik bleef wel rennen!) en na 1:41:41 kwam ik over de finish van de 16,1 km van de Dam tot Damloop. Zó moe, maar zó voldaan. Mijn lieve vriend en lieve vriendin Denice stonden daar op mij te wachten.

Dam tot Damloop

Na de finish ben ik meteen naar de massagetafels gelopen, waar een fysiotherapeut mijn knie heeft behandeld. Wauw, ik heb nog nooit zoveel pijn gehad tijdens een behandeling! Ik ben zo trots op mezelf dat ik het heb gehaald en heb gedaan. Volgend jaar wil ik deze run sowieso weer gaan doen, maar dan ga ik voor een snellere tijd. Ik heb in elk geval genoten, zelfs van de pijn. Ik ga voorlopig maar weer even naar de fysiotherapeut want de blessure in mijn knie is duidelijk nog niet over. Maar nu eerst: nagenieten.

Heb jij ook meegelopen met de Dam tot Damloop? Vertel, hoe ging het?

Sportieve groet,

Tamara Kops


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


7 thoughts on “Dam tot Damloop (2015)

  1. Leana schreef:

    Toppertje!!! Was super leuk om samen te doen en we mogen trots zijn op onszelf! Ook leuk geschreven 🙂 ik geniet weer helemaal mee tijdens het lezen.

    1. Healthyrunning schreef:

      Zonder jou had ik het niet gekund! We waren samen een super team :D! xxx

  2. frieda visser schreef:

    Tamara,
    Je hebt mij niet gebeld voor speldjes??
    deze Dtd was voor mij de 8e keer.
    mijn tijd was 1.53.33 . Ik had even een dipje bij de 9 km.
    Merel en haar vriend stonden daar. Ik heb toen een gelletje genomen ( even proberen voor de halve marathon) en toen weer verder.
    Voordat ik het wist zag ik een bordje 14 km en dan gaat het vanzelf.
    Ik vind tijden niet meer belangrijk maar het uitlopen wel. Nu weer even opladen voor 18 oktober.
    groetjes Frieda

  3. Deborah schreef:

    WoW wat heb je het super goed gedaan. Super leuk jouw hardloop verhaal te lezen

  4. Doortje Kustermans schreef:

    Hoi hoi,

    Je hebt het top gedaan!
    Volgens mij ben jij een leuk hardloopmaatje! Ik heb het idee dat wij ook rond het zelfde tempo lopen. Mijn tijd 1:37 maar na 12km zat ik maar aan de helft van het vermogen met mijn longen. Kreeg geen adem meer (sportpuffer vergeten, dom gewoon). Maar zo een heerlijke wedstrijd. Zeker de leukste die ik al heb meegedaan!
    Succes met de mudrun ? ook heel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Hardloopvlog

Populaire hardloopblogs

From Tamara with Love