28 juni 2018

Mijn bevallingsverhaal

Ik was maar net op tijd met mijn laatste zwangerschapsupdate, niet wetende dat ik 2 dagen later al onze kleine man in onze handen zou hebben. Die dag had ik nog 14 km gefietst en hoewel ik een beetje last had van mijn rug, ging het eigenlijk nog erg goed. Mijn verlof was net een paar dagen begonnen en het genieten en uitrusten kon gaan beginnen. Tot ik opeens rugpijn kreeg..

Op dinsdag 5 juni zou een vriendinnetje (Denice) bij mij komen eten. Overdag had ik al een paar keer last van mijn rug en ik had mijn fysio nog geappt wat ik kon doen tegen mijn rugpijn. Ze zei je moet gewoon in beweging blijven en gaf nog een paar tips. Hoewel ik het probeerde, werd het niet minder. Zouden de kwaaltjes dan nu toch echt beginnen? Denice kwam ’s avonds en tijdens het eten kreeg ik steeds meer last van mijn rug. Na het eten merkte ik dat het steeds vaker kwam en weer verdween. Zouden dit dan weeën zijn? Andere mensen vertelde mij dat zodra je weeën zou hebben je het direct zou herkennen. Ik herkende het niet gelijk en dacht dus dat het gewoon er bij hoorde. Op een gegeven moment bedacht ik me dat als dit voorweeën zouden zijn, ik niet wilde weten hoe echte weeën zouden voelen. We gingen timen hoelang de pijn duurde en hoelang er tussen zat voordat de volgende pijnscheut kwam. De tijden leken erop alsof het toch echt weeën zouden zijn.Voordat de nacht zou beginnen, wilde ik toch maar even de verloskundige bellen..

Ongeveer een half uurtje later stond de verloskundige op de stoep. Ze wilde toch wel even kijken en ze kon mij vertellen dat dit wel weeën waren en na een snelle check bleek dat ik al 1 cm ontsluiting had. Het zou kunnen dat het weer weg zou zakken, maar het zou ook kunnen doorzetten. Omdat ik nog niet de 37 weken had bereikt, stuurde ze me toch gelijk door naar het ziekenhuis. Ik belde snel Etienne op die gelukkig al onderweg naar huis was. Ik pakte het vluchtkoffertje die gelukkig al klaar stond en even later zaten we dan in de auto op weg naar het ziekenhuis.

De pijn werd steeds heftiger en de weeën kwamen steeds sneller achter elkaar. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen (rond 9 uur ’s avonds) moest ik eerst aan een CTG scan. Ook werden er wat tests gedaan waarbij er werd gekeken of ik een infectie of blaasontsteking zou hebben. Normaal gesproken zou de baby nog helemaal niet moeten komen namelijk. Omdat ze merkte dat de pijn toch wel steeds heftiger werd, kreeg ik een eigen verloskamer. Er werd mij verteld dat als ik wilde slapen ze wel wat middeltjes hadden. Na een tijdje op de kamer belde ik de verpleegkundige om te vragen naar dat middeltje. De gynaecoloog kwam kijken en de ontsluiting was al verder. Inmiddels had ik alweer 3 cm ontsluiting. Het werd dus geen middeltje om te slapen, want de bevalling was volop bezig!

De rugweeën vond ik echt wel heftig. Je kan er gewoon niks aan doen en hoewel Etienne steeds in mijn rug zat te drukken om de pijn enigszins dragelijk te maken, kon ik gewoon niet meer zitten, liggen of staan. Gek werd ik! De weeën kwamen ook zo snel achter elkaar, dat ik geen moment had om even op adem te komen. Ook onder de douche zitten maakte het er niet beter op haha. Op een gegeven moment trok ik het gewoon niet meer en ondanks dat ik geen pijnstilling wilde, heb ik toch om een morfine pompje gevraagd. Of het echt geholpen heeft? Geen idee, het deed alsnog vreselijk veel pijn haha, maar misschien was het anders nog wel erger geweest.

De ontsluiting ging redelijk snel (volgens de gynaecoloog) en om 6 uur ’s ochtends kwamen de persweeën. De weeën hebben dus de hele nacht geduurd (eerste nacht zonder slaap haha), maar ik weet dat ik niet mag klagen want sommige vrouwen hebben echt veel langer weeën gehad. Met wat hulp (ik zal jullie de details besparen ;)) werd om 6:31 (op 6 juni 2018) dan eindelijk onze lieve kleine Marciano Myles Rozenblad geboren. Hij was 47 cm en slechts 2780 gram. Een klein mannetje dus, maar hij deed het al gelijk zo goed!

We moesten nog 24 uur in het ziekenhuis blijven ter observatie omdat hij toch te vroeg geboren was en daardoor gezien werd als prematuur kindje. Ook kreeg hij nog verschillende tests en kwam de kinderarts nog twee keer langs om te kijken of het allemaal goed ging met hem. Eigenlijk vond ik zo’n nachtje in het ziekenhuis helemaal niet erg, want een eerste nacht alleen thuis lijkt me toch maar eng!

’s avonds kwam gelijk familie langs in het ziekenhuis om de kleine man te bewonderen en de volgende ochtend mochten we heerlijk naar huis. Dat was ook wel weer heel lekker, want dat kleine kamertje kwam ook wel weer op me af haha.

Achteraf gezien was het best een goede bevalling, maar toch vond ik het wel zwaar. Het fijne: zodra hij werd geboren was mijn rugpijn weg. Als je dan dit kleine pakketje geluk mee naar huis mag nemen, is het cliche ook wel weer waar: het was het allemaal waard. Wat zijn wij verliefd op dit knappe mannetje en wat doet hij het goed! We zijn nu al zo trots op hem!

Ik zal binnenkort vertellen hoe de eerste weekjes zijn gegaan. We zijn in elk geval volop aan het genieten van hem, ondanks dat we niet meer slapen. 🙂 Ons hart loopt over van liefde..

Liefs,

Tamara


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


2 thoughts on “Mijn bevallingsverhaal

  1. Ellen schreef:

    Gefeliciteerd met jullie prachtige zoon.En nu lekker genieten. ELLEN ( tante van Denice)

    1. Tamara Kops schreef:

      Lief! Dank je wel!! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Reisvlog

Goedkope reistickets

Populaire reisblogs

From Tamara with Love

Europese steden

Noord-Amerikaanse steden

Aziatische steden