12 september 2016

Mijn eerste triathlon

Toen ik de oproep via mijn werk zag waarbij je je kon opgeven voor een estafette triatlhon, werd ik direct enthousiast. Normaal doe ik alleen aan hardlopen, maar in een team vorm leek het me ook wel leuk om aan een triathlon mee te doen (what was I thinking?). Nadat ik eigenlijk te weinig had getraind (lees: 1 keer fietsen, 2 keer zwemmen en wel vaker hardlopen), was het op 11 september 2016 dan zover: mijn eerste (mini) triathlon.

De afstanden waren als volgt: 380 meter zwemmen, 7 km fietsen en 2 km hardlopen. Moet te doen zijn. Juist ook omdat het van die korte afstanden zijn, gaat het er niet perse om óf je het haalt, maar in welke tijd je het haalt. Lekker, nog wat extra druk op die schouders! De nacht voor de start kon ik niet slapen van de stress. Ik vroeg mezelf echt af waarom ik zo zenuwachtig was? Normaal gesproken ben ik nooit zenuwachtig voor hardloopwedstrijden, waarom kan ik nu dan ineens niet meer slapen? Wellicht toch omdat dit de eerste keer was en ik écht niet onder wilde doen voor de rest. Vooral het zwemmen was hetgeen waar ik echt super erg tegenop zag (achteraf ook niet onterecht).

Al vroeg ging de wekker zodat ik mijn fiets kon ophalen. Deze had ik gehuurd en aangezien ik toch al de hele nacht wakker lag, kon ik maar beter op tijd weggaan. Nadat ik mijn fiets had opgehaald en naar het terrein was gegaan, was het ook nog eens aan het regenen (stress!). Een voor een druppelde ook mijn collega’s binnen en langzaam waren we alle spullen aan het klaarzetten. Fietsen door de controle, spullen voor de wissels klaar en een plekje bij de start bemachtigen. Ik startte als derde van ons team van drie, dus moest ik eerst de andere twee aanmoedigen. Toen eenmaal het startschot was gegaan, werd ik iets rustiger en heb ik alles ingezet om mijn teamleden en de rest van mijn collega’s aan te moedigen. Super tof ook om te zien hoe iedereen zo zijn best doet! Daar kan ik alleen maar respect voor hebben, ongeacht hoelang je erover doet.

IMG-20160911-WA0040

Zwemmen

Maarja, toen eenmaal mijn collega’s waren geweest, was het toch echt mijn beurt. Ik stond klaar om het bandje van Mimi, mijn teamlid, over te nemen. Zo snel mogelijk probeerde ik hem om te doen en toen deze eenmaal omzat, sprintte ik naar het water toe. Zo snel mogelijk wilde ik starten, maar daardoor zat meteen mijn adem helemaal hoog. Ik ging zo snel als ik kon het water in, maar wist toen al direct: dit wordt een lange rit. Vanaf de kant leek het een redelijke afstand, maar geloof me: als je in het water ligt, is het echt ver. Ik hoorde mezelf echt als een gek hijgen en vroeg me af wat de mensen in de kano’s om mij heen dachten. Ook werd ik meerdere keren ingehaald toen ik rustig mijn scholslag aan het uitvoeren was. Enkele keren probeerde ik nog onder water te zwemmen, maar ik merkte dat ik daar alleen maar moeier van werd. Dan maar door met scholslag en ik kom er vanzelf wel. Wat een eind was het zeg! Volgens mij vroegen de mensen om mij heen ook af of ik het wel ging halen aangezien ik het gevoel had dat de bootjes mij scherp in de gaten hielden haha. Tijdens het zwemmen dacht ik alleen maar: wat een drama! Dit doe ik nooit meer. Waarom heb ik me opgegeven? En ga zo maar door.. Eenmaal bijna bij de finish was ik het zwemmen alweer vergeten en maakte ik me alweer druk om het fietsen. Toen ik uit het water stapte, nam ik een sprint naar mijn fiets, kleedde ik mij snel weer aan en rende ik met mijn fiets in de hand uit de wisselzone. Eindtijd zwemmen: 10 min 36 sec.

FB_IMG_1473601215397

Fietsen

Eindelijk weer op het land! Dit voelt alweer een stuk beter. Door al het gehaast en het rennen met mijn fiets, merk ik dat ik eigenlijk nog teveel buiten adem ben. Ik fiets nog niet zo hard en wordt ook direct ingehaald door een mega snelle gast. Wauw, ik wilde dat ik zo snel kon fietsen. Tsja, dan had ik toch wat vaker dan één keer moeten trainen. Op de fiets kwam ik weer een beetje op adem en voelde ik me uiteindelijk weer goed genoeg om tempo te maken. Ongeveer op de helft stond mijn zus met haar vriend en daar moest ik natuurlijk wel als een speer voorbij komen. Het was een route waarbij snelheid maken wel wat lastig was, met veel bochten en een slecht wegdek, maar toch probeerde ik voor mijn doen snel te fietsen. Op een gegeven moment moesten we een stukje over de busbaan en daar kon ik eindelijk doortrappen. Hier kon ik zelfs twee anderen inhalen! Even een trots momentje haha. Voordat ik het wist, was het fietsen al voorbij. Dat ging wel sneller dan gedacht. Had ik misschien toch eerder snelheid moeten maken? Ik wist niet goed waar ik mijn fiets moest neerzetten, dus probeerde snel mijn nummer te zoeken en gelukkig had ik deze snel gevonden. Hup, mijn fiets ophangen, helm af en door! Dit was een fijne, snelle wissel. Eindelijk tijd voor mijn favoriete onderdeel! Eindtijd fietsen: 14 min. 12 sec.

IMG-20160911-WA0043 (1)

Hardlopen

Wat had ik er naar uitgekeken om te starten met hardlopen. Hier had ik gewoon echt veel zin in! Ik merkte wel dat ik al een beetje moe was, dus probeerde mijn ademhaling eerst onder controle te krijgen. Even wat gas terug anders zou ik het niet volhouden. We moesten eerst een stukje omhoog en vervolgens mochten we ook weer omlaag. Ik kon niet het tempo halen dat ik wilde, maar toch kon ik nog een jongen en een meisje inhalen. Door het stadhuis zag ik nog een meisje wandelen; deze ga ik ook nog pakken! Ik stak haar nog een hart onder de riem en rende verder. Inmiddels was ik alweer op de terugweg, en besloot ik op het einde nog wat energie over te houden voor een eindsprint. Voordat ik het wist stonden mijn twee collega’s al aan de kant om samen de finish over te gaan. Huh… nu al? Dat was kort!! Ik wist dat het maar 2 km was, maar dit was voor mijn gevoel echt voorbij gevlogen. Hand in hand renden we samen het laatste stukje en namen we een sprong in de lucht bij de finish! We did it!! Super trots op ons alle drie die mooi maar voor het eerst aan een mini triathlon mee hadden gedaan. Eindtijd hardlopen: 9 min. 10 sec.

20160911_121514

Hoewel ik tijdens het zwemmen nog dacht dat ik dit nooit meer zou doen, wil ik nu toch volgend jaar mijn tijd verbeteren. Één ding weet ik wel zeker; een langere afstand dan dit zal ik op de triathlon niet doen. Wat ik hier vooral leuk aan vond, was de estafettevorm. Individueel zou ik hier niet aan meedoen. Het was een super ervaring en met een eindtijd van 36 min. 37 sec. in totaal ben ik erg trots!

Sportieve groet,

Tamara Kops


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Hardloopvlog

Kinderslaapcoach nodig?

Wist je dat ik ook gecertificeerde baby en kinderslaapcoach ben? Op een liefdevolle manier helpen wij kinderen van 0 t/m 4 jaar weer slapen.

Logo Slaapkops

Populaire hardloopblogs

From Tamara with Love

This error message is only visible to WordPress admins

Error: No posts found.

Make sure this account has posts available on instagram.com.