14 mei 2018

Mud Masters Haarlemmermeer 2018!

Gastblog door: Suzan Ozertem

Dit jaar mochten we weer meedoen aan de Mud Masters run, dit keer in Haarlemmermeer. Vorig jaar voor het eerst meegedaan in Biddinghuizen samen met Tamara en 2 collega’s. We hebben toen voor de 6 km gekozen omdat ik net begonnen was met hardlopen en wilde aftasten hoe zwaar het was met de obstakels. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee door de hulp bij de obstakels van mijn collega’s. Dankzij Tamara en de Mud Masters organisatie mocht ik deze toffe ervaring dit jaar delen met mijn beste vriendin Jessica. Tamara moest dit jaar overslaan vanwege haar zwangerschap. Ik heb Tamara beloofd om mijn Mud Masters ervaring met jullie te delen via een blog. Belofte maakt schuld en zo ben ik nu mijn eerste blog ooit aan het schrijven!

Vorig jaar 6 km en dit jaar het dubbele, we hadden er zin in!  Voor Jessica was dit haar eerste Mud Masters run maar niet haar eerste hardloop ervaring. Ze heeft dit jaar meegedaan aan de Dam tot Damloop. In ieder geval meer ervaring toen ik aan deze modderige obstakel run begon. Toen we bij de ingang aankwamen kregen we te horen dat we ingedeeld waren bij de 18 km groep, oeps en kregen een zwarte enkelband mee. No worries we zijn van start gegaan met een gemengde groep en konden de route van 12 km volgen, thank god! Bij binnenkomst werden we verwend met een luxe lunchpakket en een goodiebag van Body & Fit. De gezamenlijke warming-up met de andere influencers (ja ja wij werden gezien als influencers) hadden we gemist. Heel toevallig wist ik nog van vorig jaar dat er bij elke start een warming-up was. Van deze warming-up kreeg je het inderdaad warm maar dit kwam (groten)deels door de gespierde mannen die het gaven. Sorry hier helaas geen fotomateriaal van. De sfeer zat er goed in. Tijdens de warming-up ontstond het teamgevoel met de andere deelnemers. We moesten een wildvreemde een hand geven en succes wensen. Jessica wenste Bas succes. Bas was groot en sterk en kon nog wel eens goed van pas komen tijdens de obstakels.

Het startschot was afgegaan en we moesten meteen door een buis kruipen. Na een paar meter kwamen we ons eerste obstakel tegen. We moesten kruipen door de modder en boven ons hing vlijmscherp prikkeldraad ook wel de Mud Crawl XXL genoemd. Gas erop en doorbijten maar. Je hoefde in ieder geval niet meer bang te zijn om vies te worden want viezer dan dit kon niet meer, dachten we.

Vervolgens kwamen we bij de Monkey Bars aan waarvoor je echt kracht moet hebben in je armen. Vorig jaar heb ik deze overgeslagen en was meteen het water ingedoken om zo toch naar de overkant te komen. Dit jaar heb ik het in ieder geval wel geprobeerd en kwam ik tot de 2e houten balk. Zodra je losliet viel je meteen in een koud waterbad, dit was een lekkere verkoeling omdat het die dag erg warm was. Eén van de leukste obstakels kwam hierna, dit was “The Flyer” een erg steile glijbaan waarbij je zo’n onderbuikgevoel krijgt als je wordt gelanceerd! Toen we dachten niet viezer te kunnen worden kwamen we aan bij de Mud Drop deze was ook tof om te doen.

Kennen jullie Bas nog? Precies bij het volgende obstakel “The great Wall” kwam Bas goed van pas. Hij gaf ons een voetje zodat we over de houten muur van 4 meter heen konden klimmen. Iedereen helpt elkaar over deze hindernis heen – of je elkaar nu kent of niet! Het meest indrukwekkende en grootste obstakel van dit jaar was de “Toetanchamon Steps”. Deze piramide is 42 meter hoog. Onze beenspieren verzuurden beetje bij beetje. En dan, na 130 treden ben je de koning ter rijk. Bovenaan de top konden we uitrusten en kregen we water en een halve banaan om weer op kracht te komen! We waren op de helft.

Jessica heeft hoogtevrees en ik had haar de hele rit bang gemaakt voor de “Execution”. Vorig jaar in Biddinghuizen kwam dit obstakel aan het einde en deze was zo vet! Je staat op een platform, 5 meter boven het water, en het enige dat je kunt doen is afwachten en je overgeven. De vrijwilliger leidt je af door je een vraag te stellen. Als je op het punt staat om antwoord te geven verdwijnt de bodem plotseling onder je voeten. Je valt recht naar beneden in het water. Hierbij krijg je ook weer zo’n onderbuikgevoel en giert de adrenaline door je lichaam, doodeng. Helaas was dit obstakel niet aanwezig bij de run in Haarlemmermeer. Kortom, Jessica heeft zich de hele rit drukgemaakt om niks, sorry Jess.

Na de Toetanchamon Steps hebben we nog een stuk of 10 obstakels gehad, waaronder de “Buddy carry” waarbij je je partner een aantal meter moest dragen, dankjewel Bas. Vervolgens nog even een duik genomen in het “Brain freeze” bad en op het einde kwam de “Pipe runner”. Dit is een quarterpipe waar je meestal met een skateboard overheen gaat maar bij Mudmasters moesten we rennend naar boven. Je kan begrijpen dat dit lastig gaat als je geen grip hebt door de nattigheid en modder die aan je vastkleeft. Jessica en ik hebben level 1 gedaan. Dit was toch iets minder steil.

Geloof het of niet maar het schoot even door ons hoofd om door te rennen naar de 18 km. We zagen dat we bijna de 12 km hadden bereikt en waren nog niet moe. Toch hebben we ervoor gekozen om te finishen bij 12 km. Bij de finish kregen we een welverdiend verfrissend 0,0 biertje en een mooi t-shirt “finisher”. We zijn toen nog een tijdje in de zon gaan zitten en genoten van de muziek en de gezellige sfeer.
Ik wil Tamara en de Mud Masters organisatie bedanken voor het mogelijk maken van deze dag. Wij hebben genoten!


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Hardloopvlog

Meest recente hardloopblogs

Populaire hardloopblogs

From Tamara with Love