10 november 2016

New York Marathon avontuur #2

Op zondag ochtend 6 november 2016 was het dan zover. Bijna de hele nacht had ik wakker gelegen. Was ik er wel klaar voor? Heb ik wel genoeg getraind? Hoe zal ik het doen? Ik had werkelijk geen idee wat mijn lichaam zou kunnen op deze afstand. Voor mij was er geen twijfel over mogelijk of ik de finish zou gaan halen. Ik zou zéker naar huis gaan met de medaille, maar de vraag was alleen hoe ik uiteindelijk over de finish zou gaan komen. Ik geloof er in dat als je mentaal sterk genoeg bent en erin gelooft dat je het haalt, je het ook haalt. Voor mij was een positieve mindset dus erg belangrijk en daarom probeerde ik mezelf ’s nachts wat moed in te praten.

Gelukkig moesten we vroeg op, want slapen kon ik toch niet meer. Al mijn spullen lagen al klaar, dus na wat opfrissen kon ik zo al mijn spullen pakken. We waren gewaarschuwd dat we van tevoren lang moesten wachten, dus we moesten warme kleren aan. Om 7 uur werden we opgehaald, maar de tijd ging die dag een uur terug vanwege de wintertijd, waardoor het eigenlijk best meeviel. Toen ik naar beneden ging naar de lobby, stond het grootste gedeelte van de groep al klaar om te vertrekken. Je zag bij de meeste de spanning op de gezichten, maar je zag ook dat iedereen er klaar voor was. We hadden hier met z’n alle zó lang naar toe geleefd, dat het nu ook gewoon mocht gebeuren. We moesten alles maar over ons heen laten komen. Deze Marathon was voor de meeste van ons de eerste Marathon die we zouden lopen, dus daarom was het voor de meeste extra spannend.

20161106_093101

De rit naar het startterrein (Staten Island), was best lang. Eigenlijk was dat alleen maar een voordeel, want daardoor moesten we korter op het startterrein wachten. De laatste tactieken van iedereen werd nog in de bus besproken, maar vooral was er enthousiasme om eindelijk te mogen starten. De groep was verdeeld over verschillende waves en verschillende startvakken, dus na de rit splitsten we op in groepen. Samen met een paar andere lopers van CliniClowns liepen we naar de trucks waar we onze tas konden inleveren die later weer bij de finish zou staan. Het was mooi weer en gelukkig totaal niet koud. We hadden ons net geïnstalleerd met een kleedje en warme kleding aan, toen we alweer ons klaar moesten maken voor de start. Onze warme kleding konden we deponeren in de daarvoor bestemde bakken. De kleding zou naar de daklozen van New York gaan, zodat zij ook in de winter warm kunnen blijven. Nog even naar de wc en dan richting het startvak. In totaal hebben we denk ik een uurtje moeten wachten, dus dat viel echt reuze mee!

20161106_065743

Eenmaal bij het startvak hoorden we het Amerikaanse volkslied. Wat een kippenvel en wat was dat mooi! Waar eerst veel lawaai was, was het nu volledig stil en hoorde je alleen de prachtige stem van de zangeres. Na een flink applaus klonk het startschot en mochten we vertrekken. De zenuwen gierden door mijn lichaam, maar ik was zo klaar om te starten. Klaar om dit avontuur aan te gaan. Klaar om te genieten en klaar om mijn lichaam op de proef te stellen.

Houd mijn blog in de gaten voor deel #3. Lees hier deel #1.

Sportieve groet,

Tamara Kops

 


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Hardloopvlog

Meest recente hardloopblogs

Populaire hardloopblogs

From Tamara with Love