11 november 2016

New York Marathon deel #3

Om 11:40 uur klonk het startschot en konden we eindelijk van start gaan. Het duurde even voordat ik ook over de start heen kwam. We begonnen bij de Verrazano bridge die gelijk omhoog begon. Ik voelde gelijk mijn kuiten, maar ik begon vol goede moed en met al mijn energie aan de race. Van tevoren had ik besloten dat het belangrijkste was om te genieten. Stiekem hoopte ik om onder de 5 uur te lopen, maar als het niet zou lukken, zou ik de tijd loslaten en alleen maar genieten. Wel probeerde ik gelijk 6:30 per minuut aan te houden en wilde ik kijken hoelang ik dit vol zou houden.

Het uitzicht op de eerste brug was fantastisch. Je keek over de hele skyline van New York en ik moest mezelf echt even knijpen dat ik nu echt door New York aan het rennen was en mijn eerste Marathon liep. Waar ik al die tijd voor gewerkt had, de feestjes voor had gelaten en zo naar toegeleefd had, was nu echt werkelijkheid. De eerste brug was lang, maar goed te doen. Het feestje was begonnen. Toen ik eenmaal naar beneden mocht, liet ik mezelf lekker gaan en pakte ik een snel tempo. De eerste kilometers vlogen voorbij en voordat ik het wist kwam ik bij het punt waar we met de andere startvakken samen kwamen. De brug had een boven laag en onder laag en het eerste stukje was het parcours dus een klein beetje anders. Ik begon onder en toen we allemaal bij elkaar kwamen, was het redelijk druk maar goed te doen. Ik zag redelijk veel Nederlanders en ik zei ze allemaal gedag. Als je de andere lopers aankeek, wist je eigenlijk genoeg. We waren dezelfde strijd aan het voeren en we maakten met z’n alle deze onvergetelijke ervaring mee. Het voelde echt als één team.

IMG-20161106-WA0014

Ik was blij dat ik voor een driekwart broek met een t-shirt had gekozen, want het was warm weer in Amerika. Doordat er ook een redelijke wind stond, merkte je bijna niet dat je aan het zweten was, maar door af en toe met mijn hand over mijn hoofd te gaan, voelde ik het zout op mijn gezicht. De eerste 10 waren snel voorbij en ik besefte dat ik er alweer 25% op had zitten. Nog 3 keer dit stukje en dan was ik er al. Net of het niks is. 🙂

Om geld in te zamelen voor CliniClowns konden mensen liedjes sponsoren. Ik had de playlist aan en genoot van de liedjes die voorbij kwamen, van Eye of the Tiger, Girl on fire, Gass tot Don’t stop me now. Alle verschillende genres kwamen voorbij en elk liedje deed me wel denken aan iemand. Erg fijne afleiding, maar ook de mensen langs de kant waren geweldig. Op mijn shirt had ik mijn naam staan, waardoor de mensen langs de kant mijn naam schreeuwden. Op dat soort momenten deed ik even één oortje uit zodat ik kon genieten van alles wat er om mij heen gebeurde.

Op een gegeven moment kreeg ik last van mijn heup, terwijl ik aan die kant nooit eerder last had gehad. Ik moest door de pijn heen rennen, want ik kon niet nu al opgeven. Ik probeerde me op andere dingen te focussen en de pijn verdween langzaam naar de achterkant. Tijdens het rennen was ik toe aan het leven naar de 27 km. Op dat punt zou namelijk mijn support staan. Toen ik van de Queens borough bridge naar beneden kwam, zag ik rijen dik mensen staan. Wat was dit prachtig om te zien en ik hoorde iedereen schreeuwen en juichen! Verschillende mensen riepen: Tamara; you got this!! Die zin bleef daarna ook maar door mijn hoofd gaan: I GOT THIS! Het ging goed, ik kon het tempo goed vasthouden en ik was aan het genieten. De mensen langs de kant hadden gelijk, I got this.

Toen ik mijn familie en vriend bij de 27 km zag staan, gaf mij dat zoveel motivatie. Ik moest nog 15 km en was dus al dik over de helft. Ik had wat honger gekregen, dus had langs de kant een banaantje aangenomen en at deze even bij mijn supporters op. Een slok water erachteraan en toen was ik weer klaar om te gaan. Ik wist dat ze op de 40 km weer zouden staan, dus dat was het volgende punt waar ik naartoe kon leven.

IMG-20161106-WA0030

Bij elke 10 km nam ik een gelletje, om te voorkomen dat ik de man met de hamer tegenkwam. Dit deed ik elke keer voor de drankpost, zodat ik daarna gelijk een bekertje water kon nemen. Ik had zelf één klein flesje water mee voor nood, maar er was echt genoeg drinken onderweg. Bijna bij elke stop nam ik de sportdrank en daarna nog een bekertje water. Ik had onderweg veel dorst, dus ik was daar erg blij mee. De vrijwilligers die daar allemaal stonden, waren ook echt zo lief. Bij elke beker die ze aangaven, spraken ze nog wat motiverende woorden toe. We deden het goed en wat waren we goed bezig volgens hun. Super lieve mensen en dankbaar dat zij zo hard stonden te werken voor ons.

Op een gegeven moment voelde ik dat ik moest plassen, maar ik zag bij alle toiletten dikke rijen staan. Hoewel ik niet per se voor een tijd aan het rennen was, vond ik in de rij staan ook weer een beetje zonde. Ik besloot dus door te gaan, maar toen ik eenmaal een toilet zag die vrij was, besloot ik even snel te plassen om daarna mijn weg weer te vervolgen.

De mensen langs de kant stonden met de gekste borden, die erg hilarisch waren om te lezen. Veel gingen over Clinton en Trump en ik heb diverse keren op borden kunnen slaan waar Trump opstond om weer wat power te krijgen. De borden waren een goede afleiding die ervoor zorgden dat je niet dacht aan de pijn en maakten mij aan het lachen, zelfs nog toen ik voorbij de 30 km was.

Na de 30 km was het punt dat ik wist dat als ik zo door zou gaan, het onder de 5 uur zou halen. Dit was ook het punt dat ik last kreeg van mijn hamstrings, kuiten en heupen. Eigenlijk alles onder mijn romp begon op dat moment pijn te doen. Ik besloot even te proberen om te lopen, maar dat deed net zoveel pijn, waardoor ik maar weer besloot om te rennen. Ik kon het tempo ondanks de pijn nog goed volhouden en eigenlijk vlogen de kilometers nog steeds voorbij. Ik kwam door de verschillende wijken en ging over in totaal 5 bruggen. Ik merkte dat het niet alleen de bruggen waren waar we omhoog moesten, maar ook de rest van het parcours had veel hoogteverschillen en het grootste gedeelte leek vals plat omhoog.

Ik dacht aan de mensen die mij thuis aan het volgen waren en wist dat ik door moest gaan. Ondanks de pijn, kon ik het conditioneel goed aan. Ik hield het nog prima vol en wist dus dat ik gewoon mijn tanden op elkaar moest zetten om door te gaan. Verschillende quotes schoten door mijn hoofd: Pain is temporary, pride is forever was er een die ik verschillende keren tegen mezelf heb gezegd. Pijn hoort bij de Marathon en des te groter is straks de voldoening. Ik verlangde naar het moment waarop ik mijn medaille kon omhangen en ik wist gewoon zeker dat ik het ging halen. Het was nu een kwestie van volhouden, doorgaan en genieten.

Bij kilometer 40 was ik aangekomen bij Central Park en bij het tweede punt waar mijn supporters club op mij stond te wachten. Hier besloot ik iets korter bij te staan, omdat ik graag nu toch onder de 5 uur wilde lopen. Ik had het zwaar, had pijn en wilde graag bij de finish zijn. Maar toch had ik nog kracht in mijn lichaam om door te rennen. Mentaal ging het super goed en conditioneel ook. Ik was zó aan het genieten en wist dat ik het ging halen. Mentaal heb ik het tijdens mijn halve marathon wel eens zwaarder gehad. Het enige waar ik last van had, waren mijn benen. Ik was inmiddels ook al bijna 5 uur aan het rennen, dus zo gek was het ook niet. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik meemaakte, want mijn lichaam ging maar door. Gewoon mijn ene been voor mijn andere been zetten ging door mijn hoofd en dat ging prima. Dat ik dit in mij had, had ik nooit gedacht.

De laatste 2 km was wéér omhoog rennen en dat vond ik nog wel lastig. Ik zag iemand anders van ons CliniClowns team voor mij rennen en probeerde bij hem te komen. Hij had het ook zwaar, maar doordat ik hem zag, moest ik doorgaan. Ineens was daar de finish…

20161106_154719

Met twee armen in de lucht en een grote glimlach op mijn gezicht schoot ik de finish over. In een tijd van 4:55:11 had ik mijn eerste Marathon afgerond. Wat was ik mega trots op mezelf en op deze prestatie. Dat ik dit in mij had.. dat ik dit kon! Wauw.. En dan nog meteen al die lieve berichten die ik binnen kreeg. Het was zwaar, het was afzien, maar het was vooral erg genieten. Deze ervaring neemt nooit meer iemand van mij af en ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken en heb kunnen doen.

Eenmaal over de finish was het nog best een stukje lopen naar onze tassen en daarna was het kleine stukje van Central Park naar het hotel ineens een mega stuk terug lopen. Iedereen strompelde het terrein af en keek voldaan naar zijn of haar medaille. We made it! We did it! Wat waren we trots met z’n alle. Eenmaal aangekomen bij het hotel stond iedereen op elkaar te wachten en werden de verhalen uitgewisseld.

De dag na de Marathon voelde ik mijn benen wel, maar ik kon nog verrassend goed lopen en zelfs een sprong kon ik nog voor elkaar krijgen. Iedereen loopt in New York vol trots met zijn of haar medaille rond en sommige winkels geven je zelfs korting als je met je medaille binnen komt. Veel mensen op straat of in de winkel feliciteren je met je prestatie! Zo lief en zo anders dan in Nederland. De lopers met een medaille om kijken elkaar aan op straat en hebben aan één blik voldoende. Je hebt samen iets meegemaakt en tegelijkertijd heeft iedereen zijn eigen race en eigen verhaal. Trots, voldoening en het gevoel alsof je nu alles aan kunt is het gevoel dat overheerst.

Of ik ooit nog een Marathon ga lopen? Who knows..

Sportieve groet,

Tamara Kops

20161107_094649


Blijf op de hoogte van mijn laatste blogs en updates via social media! Tamara Kops

Reacties


2 thoughts on “New York Marathon deel #3

  1. Mandy schreef:

    Hai Tamara,
    Wat een supertoffe ervaring zeg! Ik kreeg er een brok van in mijn keel, maar stiekem staat het ook nog op mijn bucket list! Ik ben benieuwd naar je volgende plannen en of je nog een andere marathon gaat lopen!
    xxx Mandy

  2. Anouk schreef:

    You Go girl!! Knap hoor! En een super leuk blog om te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste Hardloopvlog

Meest recente hardloopblogs

Populaire hardloopblogs

From Tamara with Love